اهدا به خیال باف

روز هـــا در انتظار مطلب نا یاب چند       ای به دریای تخیـٌل غرقه در گرداب چند

مرغ باغ آروزویت می زند صد بال و پر       در میان این قفس افسرده و بی تاب چند

دست همت بر کمر بازوی زورت بر زمین      دســت بیـن و مُفتخـوارسفرهُ احباب چند

جرئـتی کن همتی کن تا به چنگ آری هِدف        بی تحرک ماندۀ در قعر این مرداب چند

در پی دوشیزه گان و خفته در می خانه ها         آبرو باقی نماند اینـــقدر بی آب چـــــند

بی هدف بودن دلیل و مایه تن پروری است      از هدف مندان طریق زندگی دریاب چـــند

در جوانی سعی و زحمت توشۀ آینده است      صبح پیری می رسد آخر تو باشی خواب چند

خود همآهنگ کن  با امواج طوفان زمان          تا به کف آری ازین دریا در ناب چـــــــــند

ناقدا »    باشد طریق زندگی آزادگی  »

تابکی باشی اسیر و بردۀ ارباب چـــــند