|
شعراز مرحوم حاجی گوهرشاه یکی از شاعران معاصر ولسوالی شغنان ولایت بدخشان
گویم حــــــــــــــــــکایتی نو مانند بلبل زار ازشوق روی دلبر جانم بگشت افـــــــکار بشنو تو این سخن را گر بنده باخــــــــدائی شرینی اش چه قند است و بسیار دلــربایئ از فعل مکر شیطان خود را بــــکن جدائی تو درپی زمانه مـــــــــرگ است از قفائی این فکر و ذکر دنیا از دل برآر یک بار
فکر دیگر نداری هرگز دراین زمــــــــانه هم چو تو مـــــرغ وحشی گردی برای دانه صیاد را ندیدی دام از پی اش نهـــــــــــاده ای خود پسند و بد کار زودش بکن تو توبه لعنت بــــــــن به شیطان با آن لعین بد کار
تو بنده گی بجا کــــــــــن با ذات لایزالش روزه ز جان و دل گیر پنج وقت بخوان نمازش باشی بهر دو عــــــــالم بسیار سر فرازش از رحت الـــــــــــــــهی از ذات بی نیازش رسته شوی ز دوزخ از گژدمان و ازمــــار
روزی که مرگ آید جـــــــان از تنم بر آید پژمرده جسم آخـــــــــــــر اندر کفن در آید یک اسپ چوبکینش بالای وی برآیــــــــد چون خانه گه زقبرش اندر سرش فزایـــــد گردد جدا زخویشان هم از رفیق و ازیـــار
نا گـــــــــــه دوشخص آید از ذات پاک الله پرسند نماز روزه او نیست در دل مـــــــــا دو گــــــــــــرز آتشین اش بالا کنند و بالا تا میزند به فرقم تن میشود پر کـــــــــــــــاه هر کس اگرشک آرد بیشک بود زنا کـــار
دنیا وفا نــــــدارد ای یار و ای رفیقان رفتن ازاین رباطش از پیر تا جـــــــــــوانان با خاک تیره آخـر یکسان شدند یکسان خوش گفت این سخن را ای مرغک سخندان مائیم ذاغ و کرگس دنیا چه است مـــر دار
خوش گفت این غزل را ای (گوهر) شکسته این نظم خوب گفتنی دیـگر همه فسانه اصل وطن از ویر از ملک آســــــــــــتانه گفتنی برای پیران این نظـــــــم صوفیانه میخوان تو نظم دیگر با فاسقان بد کـــــــــار
|